مي دانم كه تو را هيچ چيز به اندازه ي نصيحت آزار نمي دهد و اين را نيز ميدانم كه پند و اندرز معلم باز از هر پند و اندرز ديگري تلخ تر و آزار دهنده تر است و من بايد از گفتن سخناني كه به بيهودگي آن تا اين حد مطمئنم خودداري مي كردم اما امشب جز اندرز گفتن به تو راهي برايم نمانده است  و اين را بدان ، بكوش تا روح پنهاني و نياز شگفت و نيرومندي كه در اين جمله هست درياببي كه: اين پندها نه تنها به خاطر صلاح توست كه به خاطر نياز من است ، مرا آرام ميكند ...

                                                                        ***

من در اين كوير سوخته  اي كه همچون سايه ي موهومي از دور مي نمايم كه راهي نامعلوم در پيش دارد و چشم در چشم افق دوخته و خسته و مجروح راه ميپيمايد به  فريب سرابي نيز نيازمندم

به چنين اميدهايي نيز محتاجم ، اگر اينها نباشد « مي افتم » هنوز نمي خواهم بيفتم ، هنوز مي خواهم بروم ، مي دانم به آبي و آباديي نخواهم رسيد ، مي دانم كه خواهم افتاد و و در كنار راهي در اين كوير تافته ي پهناور و غريب كه در آن جز صداي نفس هايم را كه به سختي از حلقومم بيرون مي كشم و جز كوبه ي نبض هايم را كه به خشم بر شقيقه هايم ، بر قفس استخواني سينه ام مي زند نمي شنوم .

روزي از روزها ، شبي از شب ها خواهم افتاد و خواهم مرد اما مي خواهم هر چه بيشتر بروم تا هرچه دورتر بيفتم تا هرچه ديرتر بيفتم ، هر چه ديرتر و دورتر بميرم ، نمي خواهم حتي يگ گام يا يك لحظه پيش از آنكه مي توانسته ام بروم و بمانم ، افتاده باشم و جان داده باشم

تا كنون پند هاي من همه به خاطر ان بود كه تو برايم بماني  تا من بتوانم بمانم كه تو هواي من شده بودي ، هوا ، ميداني چه مي گويم ؟ نميداني!

آري تاكنون پند هاي من به خاطر ان بود كه تو براي من بماني تا من بمانم كه تو هواي من شوي ، نامرئي ، همه جا ، حيات بخش . هوا ، هوايي كه در فضاي بيكرانه و خالي « بودن ِ»

من از آن پر گردد... اما ... اما اكنون تو را پند مي دهم به خاطر آنكه تو براي تو بماني  نه ديگر من كه من نيستم . نه براي آنكه هوا شوي كه من ديگر دم نخواهم زد...

                                                                                                ***

فردا  ، اگر شنيدي كه  ديگر باز نمي گردم ، اگر يقين كردي كه همه چيز پايان يافت، ناگهان يك تصميم بزرگ و معجزه اسا و قهرماني بگير . ناگهان ! بي كمترين ترديد ، بي كمترين ضعف ، چنان كه گويي جز اين نمي توان  بود ، مثل اينكه ناگهان سقوط كرده اي  و جز سقوط هيچ تدبيري ، ترديدي ، تلاشي و خيالي نه تنها بي سود است بلكه غير ممكن است ، آري يك تصميم بزرگ و قوي و معجزه آسا و قاطع:

«من در اين لحظه زاده شدم »، «من اكنون آغاز شدم»، «من بودن را شروع مي كنم »

مگو من بودن را از سر مي گيرم تا اين احساس در تو جان نگيرد كه تو پيش  از  اين بوده اي .بگو من بودن را آغاز مي كنم ، بهتر است بگويي « اكنون در اين لحظه بودن در من آغاز شده است ». تا خود را از بودن جدا نيابي و و در برابر «بودن » يا « چگونه بودن » به تامل و تفكر و احيانا ترديد نيفتي ، آن را يك حادثه اي تلقي كن كه اتفاق افتاده است

آن روز همه چيز را رها كن ، هر كاري را فرو بگذار يك راست برو به خانه ات به اطاق خودت  به هر جا كه بتواني در آن چند ساعتي خودت باشي و خودت ، در خلوت خالي خودت بنشين ، آينه اي بردار با گرد خاكستر لكه اي بر ان بگذار مدتي بر ان نگاه كن ، آينه را همانگونه همانجا بگذار ، بنشين ، برخيز ، قدم بزن ، نزديك شو ، دور شو ، بچرخ ، خود را به كارهاي متفرقه سرگرم كن و در هر يك از اين حالات و پايان كار و شروع كار ديگر به آينه و لكه اش نگاه كن جوري نگاه كن كه احساس نكني عمدا نگاه مي كني

بعد از اينكه چند ساعتي گذشت، ناگهان برخيز ، با يك تصميم جلف و تند و قوي ، چنان كه يك حادثه ي شگفت و مهمي ناگهان پديد آمده است و چنان كه گويي از جا مي پري برخيز به سرعت خود را به اينه برسان و در اين حال سعي كن تا برايت بديهي و مسلم شود كه اين اينه روح تو است . ذهن تو است ، وقتي درست اين را احساس كردي با قوت و چيره دستي  و تسلط كامل لكه را با لبه ي آستينت پاك كن ، با يك بار و ان هم با دقت و قوت چنان كه كمترين آثاري از آن نماند.

در اين حال احساس كن كه رها شده اي ، تمام شد . آغاز شدي  ، بودن در تو اغاز شد شخصي به نام ؟ متولد شد و دارد نفس مي كشد ، احساس مي كند ، براي اولين بار گرمي خورشيد را حس مي كندو با كمال تعجب مي بيند كه خورشيد  طلوع كرده است و زمين و آسمان و درخت ها و آدم ها و ديوار ها و لباس هاي من و دست ها و موها و حتي خودكارم سبز م روشن شده است

آه! چه خوب ! باغچه ها را ببين ! شاخه ها را ! شكوفه ها را كه چگونه شوق و شور شكفتن در درونشان مي جوشد و بازشان مي كند و لبخند اينده را بر لبانشان مي شكوفاند

به! چه بوي    خوبي فضا را پر كرده است ، صبح با چه راحتي و سبكي و لطافتي نفس مي كشد ! دارد مرا تعليم مي دهد ، انسان ها ،انسان ها و انسان ها ! همه اين چهره ها را تازه ميبينم

 گفت گوهاي تنهايي